peter van den akkerDit is een recent artikel van Peter van den Akker.
Peter is een voormalig journalist van de Wereldomroep. Hij woont al jaren in Johannesburg en was menigmaal onze gastheer als we Zuid-Afrika bezochten.
Wij hebben hem gevraagd om ons met enige regelmaat te informeren over de gebeurtenissen in Zuid-Afrika.
In oktober ontvingen we dit persoonlijke verhaal.




Johannesburg, oktober 2019


WIJ ZIJN AAN ZET!

Op weg naar de gehoorzaal van de Universiteit van Johannesburg voor een avond vol koorzang en solistisch werk van de zangeres Gloria Bosman leek het mij verstandig om daar nu maar eens met een flinke omweg naartoe te rijden.

Het centrum van de stad smeulde namelijk nog een beetje na van een oproer. Je kon weten dat het zou uitbreken; maar alleen niet wanneer. Ook deze keer stonden brandstichting en plundering in het teken van vreemdelingenangst en -haat waarbij vooral Nigerianen het moesten ontgelden.
Vergeleken bij eerdere uitbarstingen van xenofobie, zoals die van 2008, bleef het aantal dodelijke slachtoffers beperkt tot een stuk of vier. Een ervan had ik in een nieuwsuitzending op de televisie enkele dagen daarvoor stuiptrekkend dood zien liggen bloeden.
Dat was enkele dagen voor mijn avondje uit toen ik op weg naar het station opeens een rampokkende menigte op mijn auto af zag komen. Op het nippertje wist ik een straat in te rijden voor een veilig heenkomen om thuisgekomen de verslaggeefster in de ingelaste nieuwsuitzending ter hoogte van waar ik rechtsomkeer maakte haar stand-upje te zien presenteren met op de achtergrond dat creperende slachtoffer waar zij, omkijkend, met professionele achteloosheid naar wees. "Ik denk dat hij dood is! Oh, nee; hij beweegt nog."

Het waren gebeurtenissen die mijn solide opgewektheid over de toekomst van Zuid-Afrika een zeker geweld aandeden. Vooral ook omdat het allemaal opeens zo dichtbij kwam. De lange winkelstraat Jules Street bij mij om de hoek waar ik nog wel eens boodschappen ga doen veranderde in een waar slagveld met uitgebrande winkels en auto's. Van de Princess Super Market waar ik vanwege plots opgekomen winterse kou bij de Pakistaanse uitbater nog even wat petroleum wilde gaan kopen, was geen steen meer op de andere gebleven zodat ik er in eerste instantie ook straal aan voorbij reed. Wat verderop in de straat, bij zijn Ethiopische concurrent wiens winkeltje gespaard was gebleven kon ik nog wel aan petroleum komen. De prijs per liter bleek er met 25% gestegen. Volkswoede heeft nu eenmaal een prijs.

Het meest ontmoedigende is de manier waarop de landelijke en plaatselijke overheden met deze grauwe werkelijkheid omspringen. Om te beginnen laten die niets na om de nog steeds groeiende kloof tussen arm en rijk op rekening te schrijven van de vermaledijde vreemdelingen en als de vlam dan in de pan slaat zijn die er ook wel weer als de kippen bij om de Zuid-Afrikaanse bevolking erop te wijzen dat vreemdelingenangst en -haat wezensvreemd zijn aan de Zuid-Afrikaanse identiteit en er slechts sprake is van te verfoeien misdadigheid.

Ontkennen, wegkijken van een onheilspellende werkelijkheid; ook President Cyril Ramaphosa weet daar wel raad mee. Hij wordt kennelijk teveel opgeslokt door het sparen van kool en geit in zijn zo door en door verrotte partij. Dat is jammer want oppeppend en inspirerend leiderschap kan het land nu zo ongelooflijk goed gebruiken.

Wat dat betreft was het bijwonen van de zangavond aan de Universiteit van Johannesburg een alleszins opbeurende belevenis. Zelfverzekerde studenten die de nummers van het koor en die van Gloria Bosman lardeerden met strijdlustige poëzie en een zinderende zaal die daarop dan reageerde met zoiets als: "Ja, wij zijn aan zet!"


  • Stichting Limpopo Projects
    Telefoon:l0570l611335
  • Aantal bezoekers tot nu toe op deze website:
  • Laatste update: 16-06-2020